غربت و تنهایی تنها مدال‌آور المپیکی استان تهران


غربت و تنهایی تنها مدال‌آور المپیکی استان تهران






به گزارش خبرورزشی/ مهدی شیروانی:  هرچند كه دو مدال طلاي، رستم و سهراب، وزنه‌برداي و تنها مدال برنز كيمياگر تاريخ ورزش بانوان ايران در المپيك بسيار ارزشمند و غرورآفرين است اما كشتي با 5 مدال، باز هم بيشترين سهم و نقش را در كسب افتخار و ارتقا جايگاه ورزش كشورمان در رنكينگ و رده‌بندي نهايي المپيك داشت. حسن يزداني، كميل قاسمي، حسن رحيمي، سعيد عبد ولي و قاسم رضايي به ترتيب مدال‌هاي طلا، نقره، برنز اوزان 74، 125، 57، 75 و 98 كيلوي كشتي آزاد و فرنگي را برگردن آويختند. در جمع اين 8 مدال‌آور المپيكي ايران نيز فقط حسن رحيمي مرد باتجربه و زحمتكش كشتي آزاد كشورمان به عنوان تنها نماينده استان تهران، موفق به كسب مدال در المپيك ريودوژانيرو شد. در حالي كه استاندار كرمانشاه اعلام كرده به زودي 100 سكه طلا به عنوان پاداش اولين مدال‌آور طلايي كاروان ورزش ايران به كيانوش رستمي اهدا مي‌كند، يا مسئولان و دست‌اندركان استان‌هاي مازندران، اصفهان و البرز كه قهرمانان‌شان موفق به كسب مدال از المپيك برزيل شده‌اند، بلافاصله اقدام به برپايي مراسم جشن و استقبال از ملي‌پوشان و اهداي جوايزي به قهرمانان افتخارآفرين استان خود كرده‌اند و يا در دستور كار قرار داده‌اند اما دريغ از يك نگاه محبت‌آميز يا قدرشناسانه به زحمات طاقت‌فرساي تنها مدال‌آور ورزش استان تهران و مرد باتجربه و پرافتخار تيم ملي‌كشتي‌آزاد!
متأسفانه مسئولان استان تهران و شهرستان گلستان اصلاً به روي خودشان هم نمي‌آورند كه حسن رحيمي تنها مدال‌آور پايتخت در المپيك برزيل بوده و تجليل و تقدير از او وظيفه مسئولان اين استان و شهرستان است.
ابراهيم جوادي 44 سال پيش در المپيك 1972 مونيخ موفق به كسب مدال برنز شده و بعد از او كشتي آزاد ايران موفق به كسب مدال در وزن اول المپيك نشده بود. هرچند عسكري محمديان در 57 كيلوي المپيك 1988 سئول و 1992 بارسلون نقره گرفت، يا عليرضا دبير در 58 كيلوي المپيك 2000 سيدني طلا به دست‌آورد، يا مسعود مصطفي‌جوكار نقره60 كيلوي المپيك 2004 آتن را بر سينه آويخت، يا سيدمراد محمدي در 60 كيلوي المپيك 2008 پكن برنز گرفت ولي هيچ يك از اين افتخارات در وزن اول المپيك نبود تا امروز حسن رحيمي بعد از 44 سال طلسم عدم موفقيت و نوار ناكامي وزن اول كشتي آزاد كشورمان در المپيك را پاره كند. سراغ حسن رحيمي دارنده مدال‌هاي طلا، نقره و برنز جهان در سال‌هاي 2013، 2015، 2011 و همچنين مدال برنز المپيك 2016 ريودوژانيرو رفته و با تنها مدال‌آور وزن اول كشتي آزاد در المپيك، بعد از ابراهيم جوادي به گفت‌وگو نشستيم.
* المپيك برزيل را چگونه ديدي؟ آيا خودت انتظار كسب مدال و افتخارآفريني در ريو را داشتي؟
اول اجازه دهيد تا موفقيت تيم ملي كشتي آزادكشورمان در كسب طلاي المپيك بعد از 16 سال را به همه هموطنان تبريك بگويم و خيلي خوشحالم كه يك بار ديگر كشتي توانست دل هموطنان را شاد كند. در پاسخ به سؤال شما هم بايد بگويم، كه المپيك قطعاً از نظر كمي و كيفي من فقط براي مدال طلاي المپيك به برزيل رفته بودم. ماه‌ها زحمت‌كشيده و تمرينات سخت و عذاب‌آور را تحمل كرده بود تا خوش رنگترين مدال المپيك را بگيرم و بايد طلا مي‌گرفتم ولي خدا اين‌جوري خواسته بود كه من طلا نگيرم. بعد از 15 سال وزن كم كردن، عذاب و سختي كشيدن، همين مدال هم ارزشمند است، هرچند كه رنگش طلايي نيست و برنز است. حق خودم را طلا مي‌دانم ولي باز هم خدا را شكر دست خالي برنگشتم و اميدوارم با همين برنز المپيك هم نقش كوچكي در خوشحالي هموطنانم داشته باشم.
* عملكرد بقيه بچه‌ها را چگونه ديدي؟
اگر بعضي بدشانسي‌ها و ناداوري‌ها نبود، خيلي بهتر نتيجه مي‌گرفتيم. اگر ناداوران حق رضا يزداني را مي‌دادند، اگر عليرضا كريمي بدشانسي نياورده بود مطمئن باشيد صددر‌صد مدال مي‌گرفت. يا ميثم نصيري اولين تجربه حضورش در ميدان به اين مهمي بود. اولين تجربه آن هم المپيك، خيلي سنگين است. او حتي تجربه حضور در يك مسابقه قهرماني جهان را نيز نداشت و همين اتفاق تأثير منفي بر كار او گذاشت. هرچند كه از نصيري اصلاً انتظار كسب مدال نداشتيم. اگر همين اتفاقات نبود قطعاً تيم ما خيلي بهتر و درخشان‌تر نتيجه مي‌گرفت اما همين كه دل مردم را شاد كرديم، يك دنيا ارزش دارد و خدا را شاكريم.
* مصدوميت شما در مسابقات بلاروس موجب نگراني شده بود، با آن مصدوميت چگونه به مدال المپيك رسيدي؟
مصدوميت يك موضوع جدانشدني از ورزش به ويژه رشته سنگين كشتي است. من هم مثل همه قهرمانان با مصدوميت‌هاي كهنه و قديمي متعددي دست و پنجه نرم مي‌كنم كه خيلي هم عجيب نيست و موضوع جدي يا جديدي نبود، ما به تحمل اين عذاب‌ها عادت كرد‌ه‌ايم. قبل از مسابقات بلاروس هم مصدوميت كهنه و قبلي داشتم كه بعد از دو دور كشتي، آقاي رسول خادم براي جلوگيري از تشديد مصدوميتم، گفت كه ديگر ادامه ندهم و كشتي نگيرم. تا المپيك هم در تمرينات و مسابقات مدارا كردم و خوشبختانه مزد زحمات و تمريناتم را گرفتم و خدا را شكر كه با دست پر برگشتم.
* بعد از شكست دادن لبدوف گويا اشباع شدي و انگيزه‌اي براي غلبه بر حريف ژاپني و حضور در فينال نداشتي؟
شايد براي رسيدن به فينال، كمي خيالم راحت‌تر از قبل شده بود ولي اصلاً بي‌انگيزه نبودم يا اشباع نشدم ولي بايد اعتراف كنم كه كشتي را دير شروع كرده بودم و همين تأخير تاكتيكي من را از رسيدن به فينال و مدال طلايي كه حق مسلم من بود، محروم كرد.
* كدام عامل را در موفقيت كسب مدال المپيكي خودت، بيشتر دخيل و سهيم مي‌داني؟
اول از همه و بيشتر از همه اين موفقيت‌ام را مديون رسول خادم مي‌دانم. با برنامه‌ريزي‌هاي حساب شده و تدارك مناسبي كه براي ما انجام داد، توانستيم با بدن خوب و روحيه خوب به مصاف حريفان برويم. در حالي كه مملكت از نظر شرايط اقتصادي وضعيت خوبي ندارد و هيچ يك از مسئولان سراغ ما را نمي‌گرفت و براي ايجاد انگيزه و روحيه ملي‌پوشان، هيچ كاري نمي‌كردند، رسول خادم به عنوان مردي بزرگ، جور همه را كشيده و براي ما از جان مايه گذاشت تا موفق شويم. مسئولان قبلاً قول مي‌دادند اما اين بار حتي قول و وعده هم نمي‌دادند.
* قبلاً از خداحافظي بعد از المپيك گفته بودي، آيا هنوز هم قصد خداحافظي با دنياي قهرماني را داري؟
همان موقع هم گفتم اگر طلاي المپيك را بگيرم مي‌روم ولي الان كه برنز گرفتم، تازه مزه مدال المپيك را چشيده‌ام و تا بهترين و خوش‌رنگ‌ترين آن را در كارنامه‌ام ثبت نكنم، قصد كناره‌‌گيري و رفتن ندارم. البته همه چيز بستگي به شرايط دارد. خودم كه براي ادامه ورزش سخت و سنگين قهرماني تا كسب مدال المپيك خيلي انگيزه دارم اما بايد ببينيم شرايط جسمي و روحي و ساير مسائل چگونه پيش مي‌رود.
* استاندار كرمانشاه اعلام كرده 100 سكه به كيانوش رستمي اهدا مي‌كند، مسئولان استان تهران هم پاداشي براي شما در نظر گرفته يا اقدامي براي تنها افتخارآفرين پايتخت در المپيك برزيل انجام داده‌اند؟
شما چه حرف‌هايي مي‌زنيد و چه توقع‌هايي داريد! دريغ از يك شاخه گل يا يك خسته نباشيد خشك و خالي! از روزي كه از المپيك آمده‌ايم تا الان، حتي يك نفر از مسئولان استان تهران يا شهرستان رباط كريم، هيچ سراغي از ما نگرفته است. اين آقايان حتي به روي خودشان هم نمي‌آورند و انگار نه انگار! با من كه در المپيك مدال گرفته‌ام، اين‌گونه رفتار مي‌كنند، واي به حال آنهايي كه مدال هم نگرفتند. كشتي‌گيران روسيه را از همان فرودگاه به كاخ رياست جمهوري بردند و پوتين جوايز آنها را همانجا به آنها اهدا كرد ولي تا الان كه هيچ‌كس حتي حال ما را نيز نپرسيده است.
* مثل اين‌كه دلت از دست مسئولان رباط كريم، عملكرد و رفتار آنهاخيلي خون است ؟
من از شما مي‌پرسم، مگر استان تهران در المپيك برزيل يك مدال‌آور بيشتر داشته؟ خب چه گلي به سر ما زده‌اند؟! وقتي در شهرستان ما يك ورزشگاه نساخته‌اند، هيچ امكانات يا حمايتي هم از تنها قهرمان و مدال‌آور المپيكي شهرستان و استان ندارند، پس بودجه ورزش اين منطقه را كجا صرف مي‌كنند؟! آيا كسي هست كه پيگيري كند و ببيند اينجا چه خبر است و اين آقايان چه كار مي‌كنند؟!





پاسخ دهید