فعلا خداحافظی نکنید!


فعلا خداحافظی نکنید!






به یاد دارم در روزهای آخر بازی و حتی بعد از دوران قهرمانی علی دایی زمانی که عده زیادی از فوتبالیست‌ها، هواداران و علاقه‌مندان وی در اندیشه برگزاری بازی خداحافظی برای پرافتخارترین فوتبالیست تاریخ ایران بودند، وی بارها و بارها تأکید کرد نیازی به این امر ندارد و در هیچ مسابقه‌ای با این عنوان برای خودش شرکت نخواهد کرد. آنقدر کاپیتان اسطوره‌ای ایران در عدم علاقه به چنین اتفاقی جدی و با همان عزم راسخ همیشگی بود که همگان دریافتند واقعاً در کلامش تعارف و یا اندکی علاقه برای چنین اتفاقی وجود ندارد. بر همین اساس خیلی زود کسانی که چنین اندیشه‌ای داشتند بازی خداحافظی برای مرد بین‌المللی فوتبال کشور را به فراموشی سپردند.
اکنون که سال‌ها از آن زمان می‌گذرد می‌توان دقیقاً معنای مخالفت او را لمس کرد. به راستی کدام مدیریت ورزشی و یا کدام فدراسیون توان برگزاری چنین مراسمی در‌ شأن یکی از بزرگ‌ترین ورزشکاران تاریخ ایران را داشت؟ وقتی قرار است این رخداد به گونه‌ای برگزار شود که احتمال زیر سؤال رفتن‌ شأن قهرمان ملی کشور در آن بسیار بالاست، همان بهتر که چهره‌ای مثل شماره ۱۰ جاودانه تیم ملی عطای آن را به لقایش ببخشد و سابقه درخشان خود را با چنین ریسکی به خطر نیندازد.
کلاً برگزاری چنین بازی‌ای که ظاهر تشریفاتی دارد ولی در باطن آن قرار است از سال‌ها افتخار‌آفرینی و خدمات یک قهرمان ورزشی کشور تجلیل شود نیازمند یک نظام مدیریت قوی، خلاق و توانمند است که توان به خط کردن اسپانسرهای قدرتمند، ستارگان و چهره‌های مشهور و حجم قابل توجهی از تماشاچیان و هواداران را داشته باشد که سابقه سال‌های اخیر نشان از فقدان این مهم دارد.
در واقع برگزاری این بازی در کشور ما شانسی است و شکوه و جلال آن بگیر و نگیر دارد. خصوصاً زمانی که چنین رخدادی به صورت ویژه برای فردی برگزار نمی‌شود بلکه قهرمان ملی باید در حاشیه یک بازی مهم کفش‌هایش را آویزان کند.
مثل پیوس در دربی، پنجعلی در بازی بین‌قاره‌ای، منصوریان در فینال جام‌حذفی و مواردی دیگر از این دست. چند روز قبل مسابقه‌ای برای تجلیل از نکونام که رکورددار بازی ملی است، برگزار شد. اینکه چرا شخص او در این دیدار حضور نیافت و یا چرا دعوت ستارگان فوتبال به گونه‌ای بود که برخی از آنها حاضر به حضور نشدند، در جای خود قابل بحث است. ولی کافی است این موارد را کنار بگومگوهای عابدزاده با یکی از هنرمندان بگذاریم تا به این نکته مهم برسیم که انگار این‌گونه بازی‌ها بیشتر از آنکه به تجلیل از قهرمانان ملی بینجامد، منجر به خدشه‌دار شدن برخی حرمت‌ها می‌شود. شاید بهتر است ستاره‌های ملی تا زمانی که شرایط چنین رویدادی از نظر اسپانسر، ستاره‌ها و قهرمانان مدعو و دیگر شرایط حاکم بر آن کاملاً مشخص نشده است، مانند دایی در بازی خداحافظی شرکت نکنند. شاید حداقل پاسخ مناسب به این سؤال برایشان کمی راهگشا باشد که به راستی چه نهادی شایستگی برگزاری اتفاق مهمی در حد تکریم قهرمانان فوتبال ملی را دارد؟ تیم هنرمندان، فدراسیون فوتبال، کانون پیشکسوتان و یا…؟





پاسخ دهید